Â
Â
ÂÂÂÂ
Doradca Menadżera nr 231. W czasach kryzysu szukaj sprzymierzeńców
Masz w swojej pracy wrogów?
A może to tylko zadawniony żal do niektórych osób, spotykanych w biurze?
Tak, czy owak koniec z żalem i wrogością - na antypatie można sobie pozwolić tylko w chwili, gdy wszystko układa się bezproblemowo.
W sytuacjach kryzysowych, gdy wasza firma albo wasz zespół stanie przed szalenie stresującym zadaniem, musicie połączyć swe siły, mimo dzielących was różnic i żalów.
Nie walcz w takich chwilach ze współpracownikami. Nawet gdybyście mieli do siebie pretensje o zaistniałe problemy, zewrzyjcie szyki ? jesteście przecież swoimi najlepszymi sojusznikami.
W sytuacjach stresowych, w chwilach niepowodzeń, czy też ?nagłych trzęsień ziemi? zasadą musi być, że nie tracimy czasu na szukanie winnego tylko skupiamy się na szukaniu wyjścia. Czasem poczucie prostej sprawiedliwości musi ustąpić miejsca poczuciu lojalności i solidarności w imię wspólnego dobra, w imię przetrwania!
W momentach wymagających szczególnego wysiłku, gdy w dodatku występuje poczucie zagrożenia, słabnie nasza tolerancja dla innych ludzi i wyrażanych przez nich poglądów. To, co w normalnych warunkach zbylibyśmy żartem, teraz doprowadza nas do furii i wybuchamy...Nie dość, że mamy tak dużo własnych problemów, które wymagają od nas nadzwyczajnego wysiłku, to jeszcze inni muszą sprawiać kłopoty i zawodzić. Jest to typowy obraz sytuacji kryzysowej.
W wielu przypadkach taka sytuacja prowadzi do upadku firmy. Dzieje się tak, nie dlatego, że przeciw niej sprzysięgły się naraz wszystkie czynniki zewnętrzne: ostre wejście konkurencji, postępująca dekoniunktura i związany z nią spadek popytu, a na koniec jeszcze nielojalność najważniejszego klienta, który zdecydował się na usługi konkurencji. Zwykle upadek firmy jest klęską na własne życzenie.
Największym błędem w sytuacjach kryzysowych jest polowanie na czarownice, szukanie winnych i próba natychmiastowych rozliczeń.
Często polowanie na czarownice, szukanie winnych jest wynikiem kultury organizacyjnej firmy nastawionej na rywalizację.
Wielu menedżerów, chcąc zmotywować pracowników do wydajniejszej pracy, zachęca ich do współzawodnictwa ? np. obiecując nagrodę temu, kto w danym miesiącu pozyska największą liczbę klientów. Jednak granica między takim zdrowym współzawodnictwem a rywalizacją, która niszczy współpracę, jest bardzo cienka. Jak jej nie przekroczyć?
Czy czujesz, że Twoi współpracownicy są zawistni i nieżyczliwi? Musisz uważać na każde słowo przy nich wypowiedziane? Jesteś zmuszony ukrywać przed nimi nie tylko drobne wpadki - w obawie, żeby nie zrobili z nich afery - ale również swoje sukcesy, by intrygami nie zdusili ich w zarodku? A może, co gorzej, Twoi podwładni zachowują się podobnie wobec siebie? I to pomimo Twoich licznych apeli o solidarność, koleżeństwo i współpracę...
Zrób wszystko, co jest w zakresie Twoich kompetencji, aby trzymać się następujących zasad:
? Należy wykluczyć tzw. grę z sumą zerową ? nie dopuść, aby pracownicy walczyli o podział z góry określonej kwoty. System premiowy i system wynagradzania to czynniki bardzo silnie motywujące pracowników. Aby nie powodowały one konfliktów, nie możesz doprowadzić do sytuacji, w której obniżona wydajność pracy jednego pracownika przynosi korzyści innemu.
? Wprowadź zwyczaj stosowania nagród niematerialnych. Kryteria ich przyznawania powinny premiować lojalność wobec firmy i innych pracowników.
? Organizuj jak najczęściej spotkania robocze, na których wszyscy będą mogli opowiadać o swoich sukcesach i kłopotach. Wprowadź też mniej formalne spotkania integracyjne. Niech ludzie jak najlepiej poznają siebie i swoje problemy. Okaże się zapewne, że wśród niedawnych konkurentów wzrośnie ogólny poziom życzliwości i nawet ci najbardziej ambitni i zazdrośni o sukcesy, będą mniej skłonni myśleć o ?podstawieniu nogi? koledze. Agresja bierze się najczęściej ze strachu przed czymś nieznanym.
? Dla superambitnych warto wprowadzić planowe i bezpieczne ?współzawodnictwo?. Najlepiej jeśli zadania będą związane z zadowoleniem klientów. Nawet jeśli obowiązki poszczególnych pracowników w Twoim dziale różnią się od siebie i na pierwszy rzut oka wydają się nieporównywalne, spróbuj opracować sprawiedliwy i aprobowany powszechnie regulamin.
? Najambitniejszym wyznacz zadania polegające na pomocy kolegom, szkoleniu nowych pracowników, zastępstwach itp. Pamiętaj, że takie osiągnięcia powinny być najwyżej punktowane.
? Jeśli konflikty bardzo narosły i przybrały już formę osobistych uprzedzeń i pretensji, zdobądź się na to, żeby usunąć z zespołu kilka osób szczególnie zawistnych i niekoleżeńskich. Warto to zrobić dla dobra pozostałych.
? A w skali firmy? Co zrobić, jeżeli problemem jest niezdrowa rywalizacja między działami? Choć może nie masz bezpośredniego wpływu na zachowanie, menedżerów innych działów, spróbuj wykazać dużo inicjatywy w kierunku nawiązania z nimi lepszych kontaktów. Może za mało o sobie wiecie, może posądzacie się nawzajem o złe intencje i niepotrzebnie się siebie nawzajem boicie? Pamiętaj, że umiejętność życzliwej współpracy z innymi działami, która jest przejawem dbałości o interes firmy, uważa się za jedną z istotniejszych kwalifikacji dobrego menedżera.
Gdy macie problem, działajcie zespołowo zamiast samodzielnie szukać wyjścia z sytuacji.
Zespół zawsze lepiej poradzi sobie z każdym problemem niż każdy z jego członków osobno.
Warunek jest jednak taki, że ten zespół rzeczywiście ze sobą współpracuje, a nie składa się tylko z samotnych wilków, którzy tylko teoretycznie ze sobą współpracują, bo tak naprawdę każdy zajmuje się własnymi sprawami.
O samotnych wilkach ogląda się filmy i czyta książki sensacyjne.
Mam na myśli oczywiście bohaterów walczących samotnie z prawie całym światem w imię prawdziwej sprawiedliwości. Prawdziwy wilk ? taki rzadko już w Polsce występujący gatunek drapieżnika, którym się jeszcze jakiś czas temu straszyło dzieci ? rzadko kiedy działa samotnie. Wilki bowiem zawsze polują stadnie. Dzięki temu mają większą pewność, że ofiara im się nie wymknie i nie pozostaną głodne. Stado gwarantuje skuteczność, podczas, gdy samotność gwarantuje najwyżej głód.
Warto tę prawdę przypomnieć sobie zawsze wtedy, gdy stajemy przed trudnym problemem w naszej pracy. Wtedy trzeba brać przykład z wilków ? tych prawdziwych ? i szukać sprzymierzeńców, którzy pomogą rozwiązać problem. Samotna walka jest zwykle skazana na porażkę.
Lider musi nie tylko prowadzić zespół w czasach kryzysu, on musi się starać, żeby wszyscy współpracowali ze sobą na 100 % swoich możliwości.
Często dąży się do wykreowania liderów w zespołach. Zazwyczaj zapomina się jednak o tym, że jeszcze ważniejsza jest umiejętność dogadywania się ze współpracownikami w chwilach stresowych. Nie chodzi tu wcale o wykonywanie poleceń wydawanych przez lidera, ale zawierzenie innym osobom, obdarzenie ich zaufaniem i skoncentrowanie się na tym, na czym znamy się najlepiej ? bez rywalizacji i bez próby udowadniania wszem i wobec, że znamy się na wszystkim lepiej. Chwile stresowe i kryzysowe wymagają uczciwego postawienia sprawy ? musimy przyznać się przed sobą na czym znamy się najlepiej oraz oddać współpracownikom rację w dziedzinach, w których oni są prawdziwymi ekspertami.
Firmy często organizują dla swoich pracowników gry terenowe, które mają nauczyć zespoły lepszej współpracy. Zamiar jest bardzo słuszny, ale często zamiast lepszej współpracy dochodzi do szukania nowych liderów. Gry terenowe mają nieraz na celu wyłonienie ludzi, którzy mają potencjał do bycia liderami ? każda grupa otrzymuje zadanie do wykonania. Takie zadania wymagają przywództwa więc ktoś, kto czuje się na siłach by prowadzić grupę narzuca jej swój styl rozwiązywania zadań. I tu pojawia się często jeden wyraźny problem, który wcale nie pomoże przetrwać grupie w czasach kryzysu. Ten przywódca sam chce podejmować wszystkie decyzje i sam chce rozwiązywać wszystkie stojące przed grupą wyzwania. Reszta grupy działa wg zasady: lider mówi co trzeba robić, to my tak robimy. Zupełnie jak w pracy...
Trudno niestety nazwać takie działania zespołowymi. Przypomina to trochę syndrom jaki występuje w przegrywającym zespole piłkarskim, gdy każdy z piłkarzy próbuje wziąć na siebie odpowiedzialność za wynik i samodzielnie wygrać mecz.
Gdy lider nie gra zespołowo ? nie ma współpracy zespołu.
Czas kryzysu to czas współpracy. Nie możesz liczyć na to, że w pojedynkę uporasz się z kryzysem i zostaniesz bohaterem. Zawsze powinieneś liczyć na współpracowników. Dlatego nawet wtedy, gdy czujesz, że jesteś w stanie samodzielnie rozwiązać sytuację kryzysową, zastanów się jakim potencjałem dysponują Twoi współpracownicy i podwładni. Pracujcie razem przy rozwiązywaniu każdego problemu, w taki sposób, by każdy zajął się tym aspektem, w którym jest prawdziwym fachowcem.
Pozdrawiam
back